Een vaas met fluitenkruid

Hoe doe je dat, het huis leeghalen waar je moeder de laatste vijftien jaar van haar leven heeft gewoond? En wat neem je daarvan mee?

Spullen

Een week nadat ze was verhuisd naar een kamer in een verpleeghuis begonnen we aan deze klus, mijn vier zussen en ik.

Ik zie me nog staan in haar woonkamer. Ik keek om me heen. En ik dacht: Hoe pakken we dit aan? Waar gaan we in hemelsnaam beginnen? Ik trok een la open en een kastje. Alles propvol met spullen. Overal spullen. In ieder laatje lagen wel een paar knopen, een paperclip, knijpers, een briefje… Willekeurig pakte ik een laatje en werkte me door een aantal papieren heen. Wat kan weg? Wat gaan we houden?

Foto’s

Ik liep door het huis. Ineens vond ik mezelf op de zolder, samen met één van mijn zussen. Tussen ons in een doos met foto’s. De meeste zwart-wit, een paar in kleur, nooit ingeplakt. Onverwachte herinneringen kwamen naar boven. Ach kijk, deze foto stond vroeger altijd op de televisie. Vier zusjes in hun mooiste jurkjes. Ik herinner me nog het blauwe jurkje met witte bloemetjes en de bedelketting, die ik droeg.

Afscheid

Terwijl we daar zo samen zaten konden we niet weten dat we nog geen twee weken daarna opnieuw met dezelfde doos met foto’s tussen ons in zouden zitten. Deze keer om het afscheid van mijn moeder voor te bereiden. Heel plotseling was ze overleden.

Gister was ik weer in haar huis. Het gaf me een ander gevoel. Het was definitief nu. De laatste mogelijkheid om spullen te sorteren en te bedenken: Wat wil ik houden? Wat neem ik mee als herinnering aan haar?

Wat wil ik me herinneren?

Besluit

We hebben het niet gemakkelijk gehad met elkaar. De woede, onmacht, boosheid en verdriet, die ze zo scherp kon uiten, riep jarenlang net zoveel woede, onmacht, boosheid en verdriet bij mij op. Heel lang heb ik geprobeerd het gedrag van mijn moeder te begrijpen. Steeds dacht ik: als ik het maar begrijp, dan wordt het vast beter. Maar het grillige, onvoorspelbare in haar gedrag maakte dat het maar steeds niet lukte.

Tot ik een besluit nam. Het besluit om mijn leven te leven op mijn eigen manier. Niet meer op zoek naar haar goedkeuring, maar rekening houden met mijn eigen behoeftes. Mijn eigen grenzen aangeven. Het gedrag van mijn moeder kon ik niet veranderen, maar ik kon wel veranderen hoe ik ermee omging. Het ging met vallen en opstaan, maar het lukte steeds beter. Het veranderde onze relatie.

Dementie

Daarna kwam de dementie. Als een zachtaardige vriend nam hij alle woede en boosheid bij haar weg. De scherpe kantjes gingen ervan af. Er kwam een zachte kant in haar naar boven. Natuurlijk er was ook verdriet: de vergeetachtigheid, het verdwalen in de tijd, het niet meer goed voor zichzelf kunnen zorgen. Maar ineens was er ook ruimte voor vriendelijkheid en dankbaarheid.

Wat neem ik mee?

Door alle moeilijkheden die we met elkaar hebben gehad, zijn veel goede dingen en mooie momenten uit mijn verleden diep weggezakt. Heel langzaam komen ze weer naar boven. Nu denk ik: Waar wil ik op terugkijken? Wat neem ik mee?

Opnieuw neem ik een besluit. Het zijn de goede herinneringen, die neem ik mee.

Voorzichtig pak ik een mooie glazen vaas. Die neem ik mee naar huis. Ik vul hem met een grote bos fluitenkruid en zet hem thuis op mijn tafel.

En terwijl ik dat doe, kijk ik terug. En zie ik mezelf zitten in het huis waar ik ben opgegroeid. Ik zit op een hoek van de bank en doe wat ik zo graag doe. Ik lees een boek. Het zonlicht valt door het grote raam naar binnen. Ik hoor mijn vader fluiten terwijl hij bezig is in de tuin. Mijn moeder is in de keuken en bakt een cake.

En op de tafel staat een grote glazen vaas met bloemen.

 

 

Agenda
Contact

Het Bakhuys

Oude Asserstraat 23
9481 BK Vries

Tel 06 43 53 84 11

Mail info@het-bakhuys.nl

Visit Us On FacebookVisit Us On Linkedin